Kolory i wzory kociego futra

2012-05-29

Kolor kociego futra jest niezwykle różnorodny i zachwyca zmiennością. Mimo że u kotów występują tylko trzy podstawowe kolory futra - biały, czarny i rudy to wraz z kilkoma wzorami pręgowania, oraz możliwością rozjaśnienia każdego koloru otrzymujemy naprawdę dużą ilość możliwości. Siłą rzeczy w tym miejscu skupię się na kolorach i wzorach występujących u kotów norweskich leśnych.
Przede wszystkim u kota może wystąpić kolor biały lub nie - i tak dzielimy koty na wystawach, na te "z białym" i bez. Wśród kotów "z białym" rozróżniamy koty z

* "nieokreśloną ilością białego" to znaczy że kolor biały nie przekracza 25% powierzchni futra. Nie ma znaczenia rozmieszczenie białych plam.
* kiedy kolor biały stanowi 25-50% powierzchni ciała, takiego kota nazywamy "bicolor" W takim przypadku kolor biały powinien być rozłożony na brzuchu, łapach, brodzie. Dobrze widziane są białe plamy na pyszczku i okolicy ogona. Białe włosy nie mogą występować na "kolorowych" częściach futra.
*"arlekin" to umaszczenie o jeszcze większej ilości koloru białego - 50% do 75% kociego ciała. Właściwie kolorem podstawowym jest biały, a rudy bądź czarny są umieszczone w postaci kolorowych plam. Powinny one występować na głowie i ogonie oraz grzbiecie. Tak jak u bicolora białe włosy nie powinny występować na "kolorowych" plamach.
*Najwięcej białego koloru występuje u "vana",tutaj kolor biały stanowi ponad 75% powierzchni kociego futra. Kolorowe plamy powinny być rozłożone na głowie i okolicy ogona.

Tak więc pozostają dwa podstawowe kolory kociego futra: czarny i rudy. Za te dwie barwy odpowiedzialna jest melanina (eumelanina - kolor czarny i feomelanina - kolor rudy) zawarta w kocim włosie. Cząstki melaniny mogą być "skupione" i wtedy mamy intensywną soczystą barwę czarną lub rudą. Kiedy cząstki melaniny są "rozproszone" kolor staje się rozjaśniony - czarny staje się niebieskim, a rudy - kremowym. Istnieje jeszcze inna możliwość zmiany koloru podstawowego. Kiedy włos nie jest zabarwiony jednolicie na całej swojej długości, otrzymujemy kolor srebrzysty. Włosy są wtedy od podstawy białe, a kolor uwidacznia się na końcówce włosa. Kiedy kot srebrzysty nie jest pręgowany mówimy o nim dymny. Oczywiście, aby nie było to takie proste, możemy mieć różną intensywność koloru srebrzystego. Im zabarwiona część włosa jest krótsza tym kot jest bardziej srebrzysty - jaśniejszy. Kiedy 1/3 jest zabarwiona mamy kota o kolorze "cieniowanym", jeżeli tylko 1/8 to już bardzo rzadka " szynszyla". Czasami (u norwegów rzadko) w potomstwie kotów srebrzystych rodzą się kociaki o złotej barwie futra. Ten kolor powstaje wtedy gdy końcówka włosa jest zabarwiona (jak u kota srebrzystego) a podstawa włosa nie jest biała, ale złocista.
Koty norweskie, od niedawna mogą się pochwalić kolorem specyficznym tylko dla tej rasy. Kolor ten nazywany amber został uznany przez FIFE w 2004 roku. Kociaki w kolorze amber są genetycznie czarne. Posiadają recesywny allel e, który uniemożliwia pełną syntezę eumelaniny, a w to miejsce jest syntetyzowana feomelanina. W wyniku obecności alleli ee, kociaki rodzą się czarne lub niebieskie a z czasem kolor ten jest zastępowany rudym bądź kremowym. Tak więc dorosły kot w kolorze amber jest rudo, morelowo, kremowy w różnych odcieniach, z ciemnymi włosami okrywowymi na grzbiecie i końcówce ogona. Koty amber mają ciemne poduszeczki łap i oprawę oczu. Koty amber możecie obejrzeć na stronie hodowli Norwegische Waldkatzen
Ciekawe jest też dziedziczenie koloru rudego. Jest on sprzężony z płcią - gen warunkujący kolor rudy jest położony na chromosomie X. Tak więc każdy kocur (XY) dostaje gen rudego koloru od matki, a kotka (XX) musi go dostać zarówno od ojca jak i od matki. W wyniku tego rude kotki są znacznie rzadsze od kocurów, i mogą rodzić się tylko po szylkretowych lub rudych matkach i rudych ojcach.
U kotek występuje kolor szylkretowy - taka kotka ma dwa podstawowe kolory - rudy i czarny jednocześnie. Kotka szylkretowa daje też najbardziej zróżnicowane kolorystycznie potomstwo.
Koty niezależnie, czarne, rude, "z białym", czy bez, mogą posiadać gen agouti - odpowiedzialny za pręgowanie kociego futra. Mamy cztery wzory pręgowania występujące u kota:

* pręgowanie klasyczne - paski układają się w "marmurkowe" kółka, lub "wzór motyla" na bokach.
* pręgowanie tygrysie - wzór tworzą równoległe, pionowe paski na bokach kota.
* cętkowanie - pręgi są poprzerywane tworząc wzór cętek.
* ticked - pręgowanie przesiane - wzór pręgowania na kocim futrze jest niewidoczny, ale na każdym włosie są prążki typowe dla kota pręgowanego.

autor:
Katarzyna Rogala
Leśne Marzenie*PL [ link >>> ]

Kociak, pręgowany klasycznie (22) Ilość bieli, źródło: http://fifeweb.org/wp/breeds/breeds_prf_stn.php Pręgowanie klasyczne, EMS: 22, źródło: http://fifeweb.org/wp/breeds/breeds_prf_stn.php Pręgowanie tygrysie, EMS: 23, źródło: http://fifeweb.org/wp/breeds/breeds_prf_stn.php Pręgowanie cętkowane, EMS: 24, źródło: http://fifeweb.org/wp/breeds/breeds_prf_stn.php
Umaszczenie ticked: EMS 25, źródło: http://fifeweb.org/wp/breeds/breeds_prf_stn.php

Udostępnij -

O Klubie
Nowości (43)
Standard rasy
Hodowle (16)
Kocięta (0)
Kocury kryjące (3)
Utytułowane koty (85)
Porady hodowców (4)
Linki
Kontakt



Login:
Hasło:

© NFO 2000. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Featured photo © Eivind K. Dovik
E-mail: nfo2000@hotmail.com | Wizyt: | projekt i wykonanie: flat face studio